Bir tarixi günün əhəmiyyəti bəzən illər keçdikcə daha aydın görünür. 1988-ci il noyabrın 17-də Bakının indiki Azadlıq meydanına toplaşan insanlar Qarabağ məsələsində sovet rəhbərliyinin mövqeyinə etiraz edirdilər. Onlar ölkənin taleyinə aid qərarlarda Azərbaycan xalqının sözünün eşidilməsini tələb edirdilər. Həmin gün başlayan mitinqlərin milli azadlıq hərəkatında dönüş nöqtəsinə çevrilməsi də bu tələbin cəmiyyətdə geniş dəstək qazanması ilə bağlı idi.

Dekabrın əvvəlində sovet daxili qoşunları meydandakı mitinqləri dağıtdı. Azərbaycan cəmiyyətində isə ölkənin gələcəyinə dair müzakirələr davam etdi. 1990-cı il noyabrın 17-də ümummilli lider Heydər Əliyevin sədrliyi ilə Naxçıvanda keçirilən sessiyada Azərbaycan Xalq Cümhuriyyətinin üçrəngli bayrağı muxtar respublikanın dövlət bayrağı kimi qəbul edildi. Bir neçə ay sonra, 1991-ci il fevralın 5-də üçrəngli bayraq Azərbaycanın Dövlət Bayrağı kimi təsdiqləndi. Cümhuriyyətin yadigarı olan bayrağın yenidən ucaldılması müstəqilliyin bərpasına doğru atılan mühüm addımlardan biri idi.

Bu gün həmin bayraq işğaldan azad edilmiş Şuşada, Laçında və Xankəndidə dalğalanır. Prezident, Müzəffər Ali Baş Komandan İlham Əliyevin rəhbərliyi ilə qazanılan Zəfər və ölkəmizin suverenliyinin tam bərpası Azərbaycanın qarşısında yeni imkanlar açıb. Bir vaxtlar Qarabağın müdafiəsi tələbi ilə meydanlara çıxan xalqımız bu gün azad edilmiş şəhər və kəndlərin necə yenidən qurulduğunu, doğma yurdlarından didərgin düşmüş insanların geri qayıtdığını görür.

Bu sevinci yaşayarkən torpaqlarımızın azadlığı uğrunda canından keçən şəhidlərimizin xatirəsini ehtiramla yad edirəm. Qazilərimizin və döyüş iştirakçılarımızın fədakarlığı hər birimizin yaddaşında yaşamalıdır. Azad edilmiş yurdların gələcəyi qarşısında da məsuliyyətimiz var. Orada qurulan hər məktəb, yaradılan hər iş yeri və bərpa edilən hər tarixi abidə insanların doğma torpaqla bağını möhkəmləndirir.

Milli Dirçəliş Gününün tarixini gələcək nəsillərə danışarkən 1988-ci ilin noyabrında insanların nə üçün meydana çıxdığını izah etmək vacibdir. Həmin günlərin mənası yüzlərlə, minlərlə insanın Qarabağın taleyinə öz məsələsi kimi yanaşmasında idi. Bu gün o vətəndaş məsuliyyəti azad edilmiş torpaqlarımızda həyatı bərpa edən, tarixi irsimizi qoruyan və doğma yurda qayıdışı öz əməyi ilə mümkün edən insanların işində davam edir.